Waterschap

(Zeer Kort Verhaal: toegift van schrijver A.L Snijders, uitgezonden op zondagmorgen 31 mei 2014 op Radio 4)

Vroeger stroomde de Berkel op eigen houtje uit Duitsland ons land binnen. Bij de IJssel verloor hij zijn zelfstandigheid en kwam tenslotte zo verdund in de Zuiderzee dat hij niet meer herkenbaar was. In de tijd dat de mens zich met hem bemoeide, is hij gebruikt als waterweg en rechtgetrokken en in stuwen gekerkerd. En nu hebben we een gedeelte weer laten meanderen. Ik ben nu en dan gaan kijken naar de grote graafmachines en had kleine, voor de hand liggende gedachten. Heel mooi is de plek waar de vis wordt uitgenodigd in een grote bocht stroomopwaarts te zwemmen. Hier kijk ik naar zonder scepsis en spot, hier ben ik weerloos tegen de kennis van de biologen en de ingenieurs. Want ze bestaan, ik zie ze nooit en ik denk niet vaak aan ze, maar ik dender over hun wegen, ik gebruik hun riolen, ik stop voor hun openstaande bruggen, ik tuur op hun zeedijken naar de onbereikbare horizon. Gisteren heb ik ze voor het eerst gezien, in een grote witte eendagstent aan een nieuwe bocht in de Berkel. Daar zaten de mensen van het Waterschap Rijn en IJssel. Ze zijn weliswaar democratisch gekozen, maar ze waren er al vòòr de politieke politiek, ze waren er toen er met een schop terpen moesten worden gebouwd in een grillige delta. Dit zijn hun nazaten, zo te zien gewone mensen die een kroket eten en koffie drinken. In sommige toespraken hoorde ik wel iets van een droom. Geen pathos en vlaggen, maar gedekt en onontkoombaar.

(GRAS)